Sevginin Yönetmelik Konusu Olması Bu Ülkeye Yakışmıyor
Uzun zamandır bu ülkede tuhaf bir kırılma yaşanıyor.
Ekonomiden eğitime kadar birçok alanda sorun varken, bir anda toplumun merhamet damarına yönelen kararlar gündeme taşınıyor.
Sokak hayvanlarıyla ilgili ortaya atılan kısıtlamalar, sadece idari bir düzenleme değildir, bir zihniyet dönüşümünün işaretidir.
Bu dönüşüm, toplumun en temel refleksi olan sevgi ve şefkati budamaya çalışıyor.
Hayvanları beslemeyi “sorun” olarak görmek, toplumun vicdanını gereksiz bir şekilde hedef alan bir bakışın sonucudur.
Sorunların kaynağı yerine, sorunu temsil eden en zayıf halka seçiliyor.
Neden Saf Sevgi Rahatsız Ediyor?
Sokak hayvanlarına duyulan sevgi, karşılıksız ve doğal bir bağdır.
Bu bağ, insanları bir araya getirir, dayanışmayı artırır.
Bazı politik anlayışların bundan rahatsızlık duyması şaşırtıcı değildir.
Çünkü karşılıksız sevgi, insanların sorgulama yeteneğini güçlendirir.
Sorgulayan birey, yönetilmeyi değil, anlamayı tercih eder.
Bu durum da bazıları için konforlu değildir.
Bu nedenle en savunmasız olan hedefe konulur.
Sokağın canlıları bir anda “güvenlik problemi” gibi sunulur, oysa gerçek problem bambaşkadır.
Besleme Yasağı: Mantıkla Açıklanamayacak Bir Yaklaşım
“Hayvanları besleme yasağı” ifade olarak bile toplumun genel vicdanına aykırıdır.
Bir ülkenin merhameti, masa başında alınan böyle kararlarla zayıflatılamaz.
Bu tarz yasakların, pratikte uygulanabilirliği bile tartışmalıyken, topluma verdiği mesaj daha ağırdır:
“Merhametinizi sınırlandırın.”
İşte asıl sakıncalı olan bu zihniyetin kendisidir.
Merhameti kısıtlayan anlayışlar, toplumsal yapıyı sertleştirir.
Bu sertlik, bir süre sonra insanların birbirine karşı duyarsızlaşmasına yol açar.
Toplum böyle böyle çöker.
Yeni Nesli Sevgisizliğe Hazırladığınızı Sanıyorsanız Yanılıyorsunuz
Çocuklara yıllardır hayvan sevgisi öğretilir.
Bu, hem akademik olarak hem psikolojik olarak sağlıklı bir gelişimin parçasıdır.
Şimdi çocuklara “yaklaşma, uzak dur, besleme” mesajı verilirse, bunun bedelini ileride hepimiz öderiz.
Çocuklar empatiyi sokakta, bir kediye su verirken, bir köpeğin kuyruğunu sallayarak yanına gelmesinde öğrenir.
Bu bağı kopartmak, yeni nesli vicdandan uzaklaştırmak demektir.
Sevgisiz büyüyen çocukların oluşturduğu toplum da uzun vadede daha sorunlu olur.
“Evine Al O Zaman” Sözü Gerçekçi Değildir
Her tartışmada aynı cümle tekrar ediyor:
“Çok seviyorsan evinde bak.”
Bu söylem, sosyal gerçekliğin yanından bile geçmiyor.
Herkesin ekonomik gücü müsait değil.
Herkesin evi uygun değil.
Herkesin fiziksel imkânı yok.
İnsanlar zaten imkanları olmadığı için sokaktaki hayvanlara dışarıdan destek oluyor.
Bu destek, toplumun iyilik refleksidir.
Bu reflekse engel olmak, toplumu iyilikten uzaklaştırmaktır.
Toplumun Vicdanı Yasaklarla Yönetilemez
Bir ülkenin sağlam kalması için ekonomik modeller ya da politik stratejiler tek başına yeterli değildir.
Toplumu ayakta tutan görünmez bir şey vardır: Vicdan.
Vicdanı zayıflatmak, uzun vadede hiçbir kazanım getirmez.
Sevgiyi yönetmelikle kontrol etmeye çalışmak, toplumsal dokuyu zedeler.
Merhameti sınırlandırmak, sosyal dayanışmayı yok eder.
Unutulmamalıdır ki:
Toplum yasaklarla değil, ortak değerlerle güçlenir.
Sevgi ve şefkat, bu ortak değerlerin en başında gelir.
Sevgi Bir Yönetim Sorunu Değil, Bir Toplum Meselesidir
Bir ülke sokak hayvanlarını “problem” olarak tanımladığında, asıl problem bambaşka bir alanda demektir.
Sorun hayvanlarda değil, hayvana bakıştadır.
Sorun sevgide değil, sevgiyi kontrol etmeye çalışan anlayıştadır.
Ve şu gerçek değişmez:
Sevgi yasaklarla zayıflamaz, toplumla birlikte büyür.
