Hayatta bazı şeyleri yaşamadıkça anlayamıyorsunuz, panik atak da tam olarak öyle bir şey. 26 yıl önce ilk kez yaşadığımda ne olduğunu bile anlamadım. Kalbim deli gibi atıyor, nefesim daralıyor, sanki biraz sonra kötü bir şey olacakmış gibi hissediyordum o an gerçekten ölüyormuşum gibi geldi ama sonra öğrendim ki bu his, zihnimin bana oynadığı bir oyunmuş.
Zamanla, panik atakla yaşamayı öğrendim. İlk başlarda hayatımı tamamen ele geçirmişti. Dışarı çıkmak, kalabalık ortamlara girmek, hatta bazen evde yalnız kalmak bile beni korkuturdu ama insanın içinde öyle bir güç var ki, fark ettiğiniz anda yavaş yavaş toparlanmaya başlıyorsunuz. Ben de o gücü fark ettiğimde, bu hastalığın beni yönetmesine izin vermemeye karar verdim.
Panik Anında Ne Yapmalı?
Eskiden panik atağın geldiğini hissettiğim anda hemen savaşmaya çalışırdım. “Hayır, gelme, git, istemiyorum!” derdim. Ama ne kadar direnirsem o kadar şiddetlenirdi. Sonra anladım ki onunla savaşmak yerine, sadece kabul etmek gerekiyor. “Tamam, geldin, hoş geldin” demek bile bazen işe yarıyor. Çünkü korku, korkuyla beslendiğinde büyüyor. Onu kabul ettiğinizde, gücünü kaybediyor.
O anlarda nefesime odaklanmayı öğrendim. Derin derin nefes almak, yere basmak, bir objeye bakmak, o anı fark etmek. Zihnimi gelecekte olacak şeylerden değil, “şu anda”dan tutmak bana çok iyi geldi.
Zamanla Hayat Normale Dönüyor
Evet, panik atak tamamen geçmiyor belki. Hala zaman zaman yaşıyorum. Bazen çok yoğun hissediyorum ama artık üstesinden gelebiliyorum. Çünkü artık neyle karşı karşıya olduğumu biliyorum. O anın geçici olduğunu biliyorum. Bu farkındalık, bana güç veriyor.
Artık panik ataklar hayatımı kontrol etmiyor. Ben onları tanıyorum, onlarla yaşamayı biliyorum. Her geldiğinde “tamam, yine geldin ama gideceksin” diyorum. Ve gerçekten gidiyor. Hayat yeniden doğal akışına dönüyor.
Kendine Şefkat Göstermek
Panik atakla yaşarken en çok ihtiyacımız olan şeylerden biri de kendimize şefkat göstermek. Çünkü çoğu zaman en çok kendimizi yargılıyoruz. “Neden böyle hissediyorum?”, “neden başaramıyorum?” diye. Ama o anlarda kendinize anlayışla yaklaşmak, “şu anda zorlanıyorum ama bu da geçecek” demek, iyileşme sürecini hızlandırıyor.
Unutmayın, panik atak bir zayıflık değil. Bu, bedenin ve zihnin size bir şey anlatma şekli. Siz sadece onu dinleyin, anlamaya çalışın. Zamanla onunla yaşamayı öğrenecek, hatta belki ona minnet bile duyacaksınız. Çünkü size kendinizi fark ettiriyor.
