Onlar kazanıyor biz kaybediyoruz.
Bu ülkede madalya kazanan gençlerimiz, bir uyuşturucu operasyonu kadar konuşulmuyor, bir konser pozu kadar gündeme gelmiyor, Meclis’te atılan sloganlar kadar tartışılmıyor. Dünya şampiyonu kadınlar, erkekler, olimpiyat madalyalılar… ama telefonlar çalmıyor, televizyonlar sessiz, sosyal medya kayıtsız.
Sporcularımız saatlerce ter döküyor, kulvarlarda mücadele ediyor, sınırlarını zorluyor. Sonuç? Birkaç satır haber, belki bir fotoğraf… ve sonra tekrar sessizlik. Öyle ki, madalya kazanan bir gencin gururu, bir magazin skandalının gölgesinde kayboluyor.
Her gün izlediğimiz ekranlarda kavga, tartışma, skandal, bir ünlünün ne yaptığı… hepsi öncelikli. Ama bir sporcunun altın madalyası mı? Arka sayfada kayıp bir paragraf, sosyal medyada birkaç retweet. Öyle görünüyor ki başarı, bizde tıklanma garantisi olmadan haber olamıyor.
Ve işin garibi, bu sessizlik sporcuların motivasyonunu bile etkilemiyor. Yine antrenmanlara gidiyorlar, yarışıyorlar, kazanıyorlar… ama biz izleyemiyoruz. Gurur kaynağımız, ekranlarda görünmüyor.
Belki bir gün, medyamız ve ekranlarımız, sporun değerini fark edecek. Madalyalar hak ettiği şekilde görünür olacak, gençler alkışlanacak. Ama şimdilik, başarılar sessizce kayboluyor; ekranlar kavga ve skandal peşinde koşuyor.
Oysa madalya sadece sporcuların değil, hepimizin gurur kaynağı. Ve unutmayın: Gözlerindeki ışık, ekranlarda görünmese de hâlâ parlıyor.
