Bir dakika…
Ne demek sokakta hayvan beslemek yasak?
Karar açık: Erzurum’da sokaklarda sahipsiz hayvanlara yönelik besleme faaliyetlerinin il genelinde yasaklanmasına karar verilmiş. Gerekçe ise bu hayvanların belirli bölgelerde toplanması, üreme ve yaşam alanları oluşturması.
Peki şimdi asıl soruyu soralım:
Aç kalan hayvan ne yapacak?
Kendi hakkını savunabilecek mi?
“Ben acıktım” diyebilecek mi?
Bir kap su isteyebilecek mi?
Kendisine mama veren insanın yanına gidip “Beni neden doyurdun?” diye hesap sorabilecek mi?
Hayır.
Çünkü o hayvanların sesi yok.
İşte tam da bu nedenle insanlar onların sesi olmak zorunda.
Üstelik 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu’nun temel ilkelerinde bütün hayvanların yaşama hakkına sahip olduğu belirtiliyor. Aynı düzenlemede sahipsiz hayvanların yaşamlarının desteklenmesi gerektiği ve hayvanların türüne uygun şekilde beslenmesinin esas olduğu yazıyor. Kanunun yasaklar bölümünde ise hayvanları aç ve susuz bırakmak açıkça yasaklanıyor.
Şimdi ortaya çıkan çelişkiye bakın.
Bir tarafta hayvanların yaşama hakkından söz eden bir kanun…
Diğer tarafta sokakta yaşayan sahipsiz hayvanlara mama verilmesini yasaklayan bir karar.
Bu nasıl bir çözüm anlayışı?
Sorun varsa çözün.
Üreme kontrolü gerekiyorsa kısırlaştırın.
Barınak gerekiyorsa barınak kurun.
Tedavi gerekiyorsa tedavi edin.
Sahiplendirme gerekiyorsa sahiplendirin.
Ama bütün bunların yerine insanlara “Hayvanlara mama verme” demek gerçekten çözüm mü?
Bir hayvanın yaşam alanını değiştirebilirsiniz.
Bir sistemi değiştirebilirsiniz.
Bir uygulamayı değiştirebilirsiniz.
Ama açlığı ortadan kaldırmadan aç bir canlıya uzanan eli engellemek, sorunun kendisini çözmez.
Daha da önemlisi şu:
Bu hayvanlar kendi haklarını savunamıyor.
Peki onların hakkını savunan insanlar da susturulursa ne olacak?
Bir gün hayvan haklarını savunanlara tepki gösterilir…
Ertesi gün besleme yapanlar engellenir…
Sonra gönüllülere “karışmayın” denir…
Peki biz bu hayvanların hakkını nerede savunacağız?
Hayvanın dili yok diye hakkı da mı yok?
Sesi çıkmıyor diye yaşam hakkı daha mı değersiz?
Bir kap mama koyan insanı sorun olarak görmek kolay.
Asıl zor olan, o hayvanların neden hâlâ sokakta olduğunu çözmek.
Çünkü mama kabı problemin kendisi değil.
Problem, o canlıların hâlâ sokakta yaşamak zorunda kalması.
Bir canlıya yardım etmek isteyen insanın önüne sürekli yeni engeller koyulduğunda, ortada artık yalnızca hayvan meselesi değil, vicdan meselesi de vardır.
Sessiz sokaklar mı?
Belki.
Ama o sessizliğin içinde aç, susuz ve çaresiz canlılar varsa bunun adı çözüm değildir.
Hayvanların sesi olmayabilir.
Ama bizim sesimiz var.
Ve o ses susmayacak.
Çünkü savunmasız olanın hakkını savunmak suç değil, insanlık sorumluluğudur.
