Bir takvim yaprağı düşünün…
Sadece bir tarih değildir; bir milletin kalbine kazınmış bir izdir.
6 Şubat, Türkiye’nin yüreğinde kapanmayan bir yara, acıyla yoğrulmuş bir sessizliktir.
O gece sadece binalar yıkılmadı.
Evler, sokaklar, şehirler çökerken umutlar, hayaller, yarım kalan cümleler de enkaz altında kaldı.
Saat durdu… Gökyüzü sustu…
Ve biz milyonlarca insan, aynı anda aynı acıya tanık olduk.
Kaybettiklerimiz…
Bir isim, bir sayı, bir rakam değildi.
Bir gülüş, bir hayal, bir anne sıcaklığı, bir baba nefesi, bir kardeşin sarılışı, bir akrabanın sesi, bir çocuğun çığlığıydı.
Bugün hâlâ, o soğuk gecenin ardından geriye kalan fotoğraflara bakarken içimizde aynı sızı büyüyor.
Ama enkazların arasından yükselen bir şey daha vardı:
Dayanışma.
Yabancıların birbirine sarılışı, bir elin diğerine uzanışı, bir nefes için verilen mücadele…
Biz o gün bir kez daha anladık: Aynı acının evlatlarıyız.
Bugün, 6 Şubat’ta yitirdiğimiz tüm canları bir kez daha saygıyla, rahmetle ve sevgiyle anıyoruz.
Anılarına sözümüz var:
Unutmayacağız… Unutturmayacağız…
Bu toprakların acısı büyük, ama umudu daha büyük.
Yıkılanı yeniden kuracak, dağılanı toparlayacak, gidenlerin hatırasını içimizde taşıyacağız.
