Hepimizin zihninde ideal bir “ben” vardır. Daha güçlü, daha cesur, daha düzenli, daha başarılı… Ancak gerçek hayatta o kadar çok şey yaşarız ki, bu ideal hâl ile bugünkü biz arasında fark oluşması kaçınılmazdır. Ne zaman bu fark büyürse, içimizde küçük bir kırılma başlar. O kırılmayı görmezden geldikçe de içsel huzurumuz zedelenir.
Kendimizi Eleştirme Alışkanlığı
Zihin, çoğu zaman bizi korumak yerine bizi yoran bir eleştirmen gibi davranır. Yaptıklarımızı küçümser, eksiklerimize odaklanır, başarılarımızı görünmez kılar.
Bu yüzden yorgun hissederiz, çünkü kendimizle sürekli bir iç hesaplaşmanın içinde yaşarız. Oysa bu eleştirinin ardında çoğu zaman sevgiyle karışık bir beklenti bulunur “Daha iyi olma isteği.”
Kabullenmek Şefkatin İlk Adımıdır
Gerçek iyileşme, olduğumuz hâli kabul edebildiğimiz anda başlar. Bu kabul, pes etmek değil kendini anlama çabasıdır. “Bugün elimden gelen buydu ve bu da değerlidir” diyebilmek, içimizi yumuşatan bir güç taşır. Kendimize biraz merhamet gösterdiğimizde, zihnimizin o sert sesi bile yavaşlamaya başlar.
Kendimize Alan Açmak
Bazen en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, kendimize bir adım yaklaşmaktır. Bir nefes, bir duruş, bir sakinlik… Kendimizi acele ettirmeden, yargılamadan, küçük görmeden hareket ettiğimizde içimizdeki yük hafifler. Böylece hayalimizdeki kişiyle gerçek benliğimiz arasında kaybolan denge yeniden kurulmaya başlar.
Kafamızdaki kişi ile olduğumuz kişi arasında fark olunca bu savaş bitmez
Gerçek şu ki, bu içsel savaşın sonu başkalarının onayında değil, kendimizi kabul etmemizde gizlidir. Farkı gördüğümüzde ve gerçek benliğimizi kucakladığımızda, içsel huzur yavaşça yerleşir. Artık hayalimizdeki mükemmel benle mücadele etmek yerine, kendimizle barışmayı öğreniriz. Bu farkı kabullenmek, savaşın değil barışın başlangıcıdır.
