Televizyonun karşısına geçildiğinde, uzaktan siren sesleri duyuluyorsa bilin ki yine Cuma olmuştur. Çünkü “Arka Sokaklar” hâlâ oradadır. Bir nevi televizyonun çınarı, Türk dizi tarihinin kök salmış hikâyesidir.
Yıllardır değişmeyen o açılış müziği, bir kuşağın aklına kazınmıştır. Rıza Baba hâlâ masadadır, dosyalar hâlâ karışıktır ve İstanbul hâlâ çözülmeyi bekleyen bir bulmacadır. Dizinin başladığı dönemde sosyal medya bile yoktu; şimdi insanlar diziyi izlerken aynı anda tweet atıyor. Yani, Arka Sokaklar sadece bir dizi değil, zamanın nasıl geçtiğini ölçen bir kültürel kronometreye dönüşmüştür.
Uzun Ömürlü Bir Başarı mı, Alışkanlığın Gücü mü?
Bir yapımın neredeyse yirmi yıl sürmesi kolay değildir. Bu başarı mı, yoksa alışkanlığın gücü mü, elbette tartışılır. Seyirci, bir bakıma bu dizide kendi hayatının devamlılığını bulmuştur. Rıza Baba yaşlanmadıysa, demek ki biz de hâlâ aynıyız hissi verir. Belki de bu yüzden kimse “final” kelimesini duymak istemez.
Ancak eleştiriler de yok değildir. Kurgu, senaryo ve oyunculuk bazen tekrara düşmüştür. Sokaklar değişse de hikâyeler bazen aynı kalmıştır. Yine de, dizi bu eksikleri kendi samimiyetiyle kapatmayı başarmıştır. Seyirci, karakterlerle arasında aile bağı kurmuştur. O yüzden kimse gerçek anlamda “bitmesini” istemez.
Mizahın Gölgesinde Bir Gerçeklik
Bazı sahneleri artık efsaneleşmiştir. Sosyal medyada paylaşılan kısa kesitler, diziyi bir nevi internet mizahının parçası haline getirmiştir. Bazen bu durum abartılı bulunur, bazen de nostaljik bir tebessümle karşılanır. Fakat kimse inkâr edemez: Arka Sokaklar, sadece televizyonda değil, internette de yaşamayı başarmıştır.
Çınar Gibi Bir Dizi
Her hafta, aynı saatte, aynı kanalda karşımıza çıkan bu ekip, adeta televizyon dünyasının kök salmış bir çınarı gibidir. Dallarında eski bölümler, yapraklarında yeni karakterler vardır. Gölgesinde büyüyen nesiller olmuş, sahnelerinde geçmişin izleri kalmıştır.
Ve belki de en güzel tarafı şudur: Herkes eleştirir ama kimse tam olarak vazgeçemez. Çünkü Arka Sokaklar, bir diziden çok daha fazlasıdır — bir alışkanlık, bir cuma ritüelidir.
