Çocuk Değil, Katil!
Son yıllarda Türkiye’de acı bir gerçek ortaya çıkıyor: Cinayet işleyen çocukların sayısı hızla artıyor. Henüz 12, 13 veya 15 yaşındaki çocukların eline bıçak veya silah verildiğine; akranlarını, komşularını, hatta aile fertlerini katlettiğine tanık oluyoruz. Ancak toplum hâlâ olayı “suça sürüklenen çocuk” diyerek yumuşatıyor.
Bir çocuğun suça bulaşması elbette dramatik bir durumdur. Fakat cinayet gibi en ağır suçlarda, mağdurun yaşını, acısını veya kaybını kim hafifletebilir? 15 yaşında katledilen bir genç kızın ailesi için katilin yaşı fark eder mi? Ölen geri gelmez ve acılar hafiflemez.
Kanunlar hâlâ çocuk katilleri için “reşit değil” gerekçesiyle ceza indirimleri uyguluyor. Oysa ortada işlenmiş bir cinayet var. Toplumun vicdanı artık bu indirimleri kabul etmiyor. Çocuk yaşta işlenen cinayetlerde, katilin yaşına değil, işlediği suça ve niyetine bakılmalı. Örneğin 14 yaşında plan yapıp bıçakla saldırıyorsa, bu artık “çocukluk” değil, bilinçli bir cinayettir.
Bir diğer tehlike ise şudur: Çocuklar yasaların bu boşluğunu biliyor. “Yaşım küçük, fazla ceza almayacağım” düşüncesiyle suçların ardı arkası kesilmiyor. Bu durum yalnızca yeni kurbanların oluşmasına zemin hazırlıyor.
Devletin, yargının ve toplumun artık daha kararlı olması gerekiyor. Cinayet işleyen çocukların rehabilitasyon merkezlerine kapatılıp birkaç yıl sonra salınmasıyla çözüm bulunamaz. Elbette eğitim, rehberlik ve psikolojik destek çok önemlidir; fakat bunlar yalnızca hafif suçlarda anlamlıdır. Cinayet ise bambaşka bir çizgidir.
Artık şu gerçek kabul edilmelidir: Canına kıyan kişinin yaşı, masumiyet perdesinin arkasına saklanmasına izin vermez. Katil katildir. Ceza, suça göre olmalıdır; yaşa göre değil.
Çocukların suç makinesine dönüşmesini engellemek için sosyal destek, aile eğitimi ve okul sorumluluğu mutlaka güçlendirilmelidir. Ancak işlenen cinayetin hesabı da tam olarak sorulmalıdır. Aksi hâlde hem adalet yara alır hem de kaybedilen canların hatırası ikinci kez öldürülmüş olur.
