“Bir Fincan Daha mı? Yok Artık!”
Sabah gözümü açar açmaz, elim nereye gidiyor biliyor musunuz? Telefona değil kahve makinesine.
Sanki o düğmeye basmazsam güne başlayamayacağım gözüm yarı açık, ruhum uykuda ama elim kahveye gidiyor kafein resmen beni yönetiyor!
Eskiden “kahve keyfi” diye bir şey vardı şimdi “kahvesiz yapamama sendromu” diye bir hal aldı.
Bir zamanlar kahve içmek bir ritüeldi şimdi ihtiyaç.
Tıpkı bir bağımlı gibi… “Bir fincan daha içsem bir şey olmaz” diyorum. Sonra bir bakıyorum öğlen olmuş üçüncü kahve elimde.
Biri “az iç?” dese, “ben kahveyle çalışıyorum” diyorum. Aslında kahveyle çalışmıyorum, kahvesiz çalışamıyorum.
Kafein bağımlılığı aslında fark edilmeden hayatımıza yerleşiyor.
Başta bir “enerji desteği” gibi geliyor.
Sonra vücut diyor ki: “Bu enerjiye alıştım, vermezsen düşerim.”
Böyle böyle bir bakmışsın bir kahve zincirine tutsak olmuşsun.
Bir yudumla başlıyor, sonra “flat white mı içsem, americano mu?” diye felsefe yapıyorsun.
Ama işin ironik tarafı şu:
Kahve içtikçe enerjik hissettiğini sanıyorsun, oysa vücudun borçla yaşıyor.
Kafein bir bankadır enerjiyi ödünç verir sonra faizle geri alır.
Ve o faizin adı tükenmişlik.
Kafein Bağımlılığından Kurtulma Rehberi (Yani Kahveyle Barışmayı Öğrenme Kılavuzu)
Kahveyle vedalaşma aranı aç sadece.
Hemen bırakmaya kalkarsan baş ağrısı, sinir, yorgunluk… derken kahveyi sana küstüremezsin, sen kahveye küstürülürsün.
Azaltarak git… İlk adım kupayı küçült sonra Büyük kupa, büyük günah.
Sabahları enerji arama, su ara!
Vücut uyanmak için kafeine değil, suyla yıkanmaya ihtiyaç duyar.
İlk yudumun kahve değil su olsun. Vücudun “şükür, beni hatırladı!” diyecek.
Kafeinsiz kahveye burun kıvırma.
Evet, “kafeinsiz kahve içilmez” diyenleri duydum ama onlar zaten üç shot espresso içip hâlâ uykusuzluk forumlarında gezen insanlar.
Denemeden karar verme belki senin vücudun minnettarlıkla karşılar.
Sonuç mu?
Kahve düşmanım değil, sadece biraz fazla sevgili gibiydi.
Her sabah kapımı çalan, “beni içmeden güne başlama” diyen eski bir aşk gibi…
