Gofret İçin Adalet: Görülmeyen, Duyulmayan Bir Suçun Ardından
Bazı canlar vardır, sokakta görseniz bile bir huzur yayar etrafa.
Ne kimseye zararı dokunur, ne kimseyle işi olur.
Sadece yaşar sessiz, masum, saf bir şekilde.
Gofret de öyleydi.
Senelerdir aynı mahallede dolaşırdı.
Kimi zaman bahçelere uğrar, kimi zaman bir köşe başında güneşlenirdi.
Ne saldırırdı, ne korkuturdu.
Tavuktan, civcivden bile çekinen, ürkek ama sevgi dolu bir kediydi.
08 Ağustos Çorum Merkez, Gülabibey Mahallesi’nde Gofret ortadan kayboldu.
Her zamanki gibi kısa bir gezintiye çıktığı düşünülmüştü önce.
Çünkü o, asla uzaklara gitmezdi.
Biraz zaman geçince endişe büyüdü.
Ve sonra acı haber geldi:
Gofret, birinin elinden çıkan kurşunla vurulmuştu.
Ne silah sesi duyuldu, ne kavga oldu.
Etrafta kamera yoktu, tanık yoktu, iz yoktu.
Sadece cansız bir beden ve geride kalan sessizlik…
Yapan bilinmiyordu.
Ama ortadaydı: Bu, kazara değil, bilinçli bir eylemdi.
Gofret’in sahibi vardı.
Onun bir yuvası, bir ismi, bir seveni vardı.
Ama o sevgi, birinin vicdansızlığı karşısında çaresiz kaldı.
Bir canın hayatı bu kadar kolay mı alınmalıydı?
Bir tetiğe dokunmak, bir ruhu yok etmek bu kadar sıradan mı olmalıydı?
Belki kimse görmedi, belki duymadı, belki unutanlar olacak…
Ama biz unutmamalıyız.
Gofret sadece bir kedi değildi.
O, bir vicdanın aynasıydı.
Ve o ayna, şimdi kırık.
Bu yazı, bir yas değil sadece bir çağrıdır.
Görmediğimiz, duymadığımız her hayvan acısı, bizim insanlığımızdan bir parça eksiltir.
Gofret için adalet aramak, bir kedinin ardından ağlamak değil;
insanlığın hâlâ ölmediğini göstermek demektir.
Gofret artık aramızda değil.
Ama onun hikayesi, belki bir gün başka bir canın kurtuluşu olur.
O yüzden bu yazı, sessiz bir dua gibi dursun burada:
Adalet, Gofret’in adını duysun.
Ve bir daha hiçbir sessiz can, sessiz ölmesin.
Yaşattığını Yaşaman Dileğim KATİL!
