Toplum olarak garip bir dönemden geçiyoruz. Ne değer belli, ne ayıp sınırı. Ne haklı var, ne haksız. Sosyal medya denilen çukurda, herkesin kendi gerçeğini bağırdığı fakat kimsenin hakikati umursamadığı bir çağdayız.
Son günlerde patlayan OnlyFans operasyonu da bunun en net örneği.
Devlet operasyon yapıyor, milyonlarca liraya el konuluyor, gözaltılar alınıyor…
Ama sosyal medyanın bir köşesinde hâlâ “Aman efendim, kimse kimseye karışmasın, herkes istediğini yapsın” diye kendini modern sanan bir tayfa var.
Modernlik dediklerinin %90’ı sorumluluktan kaçış aslında.
Üretim yok, emek yok, alın teri yok. Sadece beden üzerinden kurulan bir ekonomi…
Sonra da buna “özgürlük” süsü veriliyor.
Ahlakı unuttuk, terbiyeyi unuttuk ama en önemlisi utanmayı unuttuk.
Ama konuya sert girince, benim de bu OnlyFans mevzusunda yaşadığım bir cehalet anım var ki, tam ters köşe…
Sosyal medyada geziyorum, bir video düştü önüme.
Kız diyor ki:
“Ben babamla OnlyFans yapıyorum.”
Ben de saf saf:
“Helal olsun kıza” dedim.
“Demek babasıyla fayans döşeme işi yapıyorlar. Ailecek çalışıp kazanıyorlar.”
Valla içimde bir gurur, bir sevgi…
Hani bizde huydur ya, güzel bir şey görünce hemen eleştirme refleksi vardır, ben onu bile yapmadım. Aile dayanışmasına sevindim, helal olsun diye içimden geçirdim.
Sonra merak ettim, yorumlara bakayım dedim.
Bir de ne göreyim…
Meğer fayans döşeme değilmiş o OnlyFans dediğin…
Ben boş bulunmuşum hem kızın dediğine utandım, hem kendi cahilliğime yandım.
Bir platformmuş meğer ama bildiğimiz platformlardan değil…
Benim fayans hırkamı üstümden alıp kendi gerçekliğiyle suratıma çarptı.
Ulan, dedim, biz bu kadar mı geride kalmışız teknolojide?..
Şimdi gelelim işin ciddiyetine.
Ülke böyle bir bataklığa yuvarlanmışken, devlet operasyon yapınca neden bazıları rahatsız oluyor?
Çünkü son yıllarda sosyal medya, insanların hem aklını hem çizgisini aldı götürdü.
“Kolay para kazanma” hevesi, terbiyenin bile önüne geçti.
Herkes influencer, herkes fenomen, herkes bir şeyin starı…
Ama kimse kendine şunu sormuyor:
“Ben üretmeden neyin starıyım?”
Bugün OnlyFans operasyonuyla yüzleşiyoruz, dün bahis çeteleriyle yüzleştik, yarın başka bir çürümeyle yüzleşeceğiz.
Çünkü toplum olarak, sorumluluğu bıraktık kolayı seçtik.
Kimse çalışmak istemiyor ama herkes zengin olmak istiyor.
Kimse emek vermek istemiyor ama herkes takipçi istiyor.
Kimse değer üretmiyor ama herkes alkış bekliyor.
Bir ülkenin çürümesi önce değerlerinden başlar.
Ahlak çökerse, adalet zorlanır.
Emek unutulursa, toplum yorulur.
Ve biz şu an tam bu eşiğin kenarındayız.
OnlyFans operasyonu sadece bir operasyon değildir;
Bir alarmdır.
Bir uyarıdır.
Bir tokattır.
Ve bu tokadın acısını toplum olarak yüzümüzde hissetmemiz gerekiyor.
Toplum olarak en büyük ihtiyacımız teknoloji değil, takipçi değil.
Utanma duygusudur.
Onu kaybedersek, geriye ne sosyal düzen kalır ne aile yapısı ne de gelecek.
Benden söylemesi.
