Galata taşına sabah kahvesi dökülmeden yine absürtlükle uyandık. haberlere bakıyorsun ve karşına şu çıkıyor:
“Galata’da adam, kadına tasma takıp gezdirdi.”
Adam belli ki “performans yapıyorum” modunda. Kadın “sanat” deyip belki kendini ikna etmiş. O sırada biz, ekran başında sinir krizi geçiriyoruz. Sosyal medya cayır cayır yanıyor, herkes olayın analizini yapıyor: “Rızası var mıydı?” “Sanat mıydı?” “İğrençlik miydi?”
Ya dostum, her şeyin cevabı belli zaten saçmalık. Üstelik organize saçmalık.
Galata, tarih kokan bir semt… Şimdi de “gerçeklikten kopuş festivali”ne ev sahipliği yaptı.
Kediler utandı, tasmalar dile geldi, insanlar sustu.
Adam “ben özgür bireyim” diyormuş, iyi de kardeşim, özgürlük başkasının boynuna takılan bir ip midir? Bu nasıl kafadır?
Beni en çok rahatsız eden şu artık rezalet yaşanırken bile herkes kamera çıkarıyor. Kimse “ne yapıyorsun?” demiyor, herkes “like” peşinde. İnsanlık tarihinin en kötü reality şovunda yaşıyoruz ama kimse yayından çıkmak istemiyor.
Bu olayın özeti basit: bir kadına tasma takması ve toplumun buna alışması.
Bir “skandal” birkaç gün konuşulacak, sonra sıradaki saçmalığa geçeceğiz çünkü bizde gündem, mikrodalgada ısıtılmış absürtlük gibi hep taze, hep sıcak.
Kısacası: Galata’da biri miyavladı ama aslında hepimiz içimizden kaptırdık.
Artık insanlık olarak tasma takılmaktan değil, bu kadar saçmalığa alışmaktan korkmalıyız.
Ve bence en trajik tarafı şu kimse fark etmeden hepimiz kendi görünmez tasmamızı çoktan takmışız bile.
“Videoyu beklemeyin koymadım.
Çünkü burada ne kadınların onurunu ne de kedilerin gururunu tıklanma uğruna harcamıyoruz. Biz kimseyi utandırmadan, utandıranları konuşuyoruz.”
